खऱ्याच्या आयला…

अण्णांच्या भ्रष्टाचारविरोधी आंदोलनानं अनेकांना प्लॅटफॉर्म मिळवून दिला. मैदानाच्या नावातच रामलीला आहे म्हणल्यावर त्याचा थोडाफार परिणाम तरी या स्टेजवर जाणारांवर होणारच ना. ओम पुरी हा गुणी अभिनेता त्यातून कसा सुटेल? भर मैदानात, लाखो लोकांच्या समोर ओमपुरींनी आपल्या  काही राजकारण्यांना, आमदार, खासदार मंत्र्यांना  चक्क अनपढ, गंवार, नालायक म्हणण्याची असभ्यता किंवा डेरिंग दाखवली. कोणाला वाटलं तो ‘अंमला’खाली बोलला तर कोणी म्हणालं भावनेच्या भरात. ‘न ब्रुयात सत्यम अप्रियम्’ अर्थात ‘सत्य अप्रिय असेल तर ते नाही बोललं पाहिजे’ हे त्याला बिचाऱ्याला माहित नसावं किंवा तो ही (माझ्यासारखाच) सवयीचा गुलाम असावा त्यामुळे गरज नसताना त्याच्याकडून एक-दोन जास्तीचे शब्द गेले असावेत.

तोल मोल के बोलओमपुरी जे बोलला त्यामुळे संसदेचं पावित्र्य, संसदेचा मान, आपला विशेषाधिकार वगैरे राजकारण्यांना आठवला आणि अण्णांमुळे जेरीला आलेल्या तमाम लोकप्रतिनिधींना एक सॉफ्ट टारगेट सापडलं, ते फार कमी वेळा होतात तसे एक झाले. Continue reading

Advertisements

‘मी अण्णा हजारे’ नाही, तरीही…

माझा या भ्रष्टाचारविरोधी आंदोलनाला पाठींबा आहे, जनलोकपालमधले कच्चे दुवे माहिती असुनही…

याला अनेक कारणं आहेत…

बऱ्याच वर्षांनी; माझ्या आयुष्यात पहिल्यांदाच, चांगल्या कामासाठी देशभरात एक पॉझिटिव्ह वातावरण तयार झालेलं पाहतोय. देशातली तरुणाई मोठ्या संख्येनं रस्त्यावर उतरलीय. जात-धर्म-भाषा-प्रांत-राजकीय पक्ष अशी बंधनं झुगारुन देशाच्या सर्व भागात लोक लाखोंच्या संख्येनं अण्णांच्या भ्रष्टाचारविरोधी आंदोलनात सामिल झाल्याचं चित्र दिसतंय. अण्णा हजारेंनी ५ महिन्यांच्या आत ही किमया दुसऱ्यांदा करुन दाखवली.

तरुणाई रस्त्यावर

याची बीजं एप्रिलमध्येच रोवली गेली होती. जनलोकपालसाठी अण्णा दिल्लीत पोचले तेव्हा; महाराष्ट्रातला ७४ वर्षाचा एक भगतसिंग-सुखदेव-राजगुरुंना मानणारा गांधीवादी म्हातारा अधनंमधनं उपोषण करतो, त्याचा इगो सांभाळला, गोड गोड बोलून काही आश्वासनं दिली की लिंबूपाण्याचा पेला ओठाजवळ नेतो उपोषण सोडतो, अशी अण्णांबद्दलची माहीती दिल्ली दरबारी असलेल्या मराठी मंत्र्यांनी श्रेष्ठींना पुरवली असेल कदाचित किंवा Continue reading

किस्सा ‘विकसित’ गावाचा

पंतप्रधान मनमोहनसिंह यांचं भाषण ऐकून प्रचंड फ्रस्ट्रेशन आलं. विविध संकटांचा सामना करत स्वत:ला जिंवत ठेवणाऱ्या जनतेसमोर स्वातंत्र्यदिनी कोणत्याही देशाचा पंतप्रधान/राष्ट्रपती/प्रमुख इतके निगेटिव्ह विचार मांडेल असं वाटत नाही. अगदी आपल्या शेजारी-पाकिस्तानातही हे घडलं नाही, काल पाकिस्तानचा स्वातंत्र्य दिन होता, पाकिस्तानची अवस्था सगळ्या जगाला माहिती आहे, पण पंतप्रधान गिलानींच्या भाषणात फक्त आशावाद दिसला. लोकांमध्ये व्यवस्थेबद्दल असंतोष असतोच तो कामातनं दूर करणं जमलं नाही तरी शब्दातून-गोड बोलून त्याकडंचं लक्ष हटवण्यात आपले राजकारणी यशस्वी होत आलेयत. मनमोहनसिंह हे त्याअर्थानं राजकारणी नाहीत म्हणून त्यांना तेही जमलं नसावं, असो.

बोलाचीच कढी?

१५ ऑगस्टच्या या भाषणात सगळ्यात जास्त फुटेज खाल्लं ते भ्रष्टाचारानं. देशात सगळ्याच क्षेत्रात बोकाळलेल्या भ्रष्टाचाराची झळ १२० कोटी जनतेला कधी न कधी बसलेली असतेच; त्याची कबुलीच पंतप्रधानांनी लाल किल्ल्यावरुन दिली. Continue reading

कात्रज ते सिंहगड ट्रेकचा थरार

गेल्यावर्षी मी, प्रशांत, माणिक आणि मयुरेशनं कात्रज ते सिंहगड संध्याकाळी ६ ते पहाटे ५ असं जवळपास ११ तासात सर केलं होतं. यंदा आमचा ग्रुप वाढला होता कळसुबाई, भीमाशंकर आणि वासोटा ट्रेकमुळे आत्मविश्वास  वाढलेला मेघराज पाटील, पुण्याहून  मंदार गोंजारी येणार  हे जवळपास नक्की होतं. अभिजीत करंडेचा सस्पेन्स आदल्या रात्रीपर्यंत कायम होता. यशस्वी शिष्टाई, सहकाऱ्यांची थोडी साथ आणि बॉसचा मोठेपणा कामाला आला आणि अभिजितचा मार्गही मोकळा झाला. सचिन ढवण येणार असं ऐकत होतो पण फार सिरियसली घेतलं नव्हतं, तो ही ऐनवेळी आला. थोडक्यात आम्ही ८ जण असणार होतो.

प्रशांत, माणिकची पॉवर नॅप

बुटाची ZZ संपवून मी ३-३.३० ला पुणे कार्यालयात पोचलो. प्रशांत आणि माणिकची स्टुडिओत वामकुक्षी सुरु होती. स्टार प्रवाहवाल्यांनी मस्त जेवणाचा बेत केला होता त्याची सुस्ती दिसत होती. निकालासाठी आलेला प्रणव पोळेकरही तिथे होता, तो माझ्यासाठी थेट ताट घेऊन आला. कोणाला आणि कशालाच नाही म्हणायला आपल्याला कधीच जमत नाही, खायच्या बाबतीतही तेच. थोडी भूक लागली होतीच त्यात भाकरी, मस्त रस्सा भाजी आणि कांदा होता, नाही म्हणनं अवघड गेलं. रानातल्यासारखं मस्त तिखट आणि चविष्ठ जेवण होतं, तुटून पडलो. Continue reading

K 2 S ट्रेक: पूर्वतयारी

पुढच्यावेळी तयारी करायची, चांगला प्लॅन करायचा, यावेळच्या चुकातून शिकायचं वगैरे वगैरे बरंच काही ठरवलं होतं. एक वर्ष लोटलं त्या ट्रेकला. यंदा K2S २९-३० जुलैला आहे हे प्रशांत कदमनं खरंतर दीड महिन्याभरापूर्वीच सांगितलं होतं तरीही पार्किनसन्स लॉ कामाला आला आणि अँडरसनला खेळताना अभिनव मुकूंदची कमी पळापळ झाली असेल तशी आमची धावपळ सुरु झाली. बुट, बॅटरी, बॅग घेणं बाकी होतं.

गेल्यावर्षी मी माझे क्रिकेटचे बुट नेले होते. जे काही ८-१० डोंगर आहेत ते चढायला, उतरायला म्हणजे घसरायला मला त्याची मोठी मदत झाली. त्या सिंहगड मोहिमेवरच ते बुट कामी आले. वुडलँड होता; तो ८ महिने कुठल्याही डोंगरावर चालू शकेल मात्र पावसाळ्यात तो काही कामाचा नाही हे माहित होतं. पावसाळ्यातल्या ट्रेकचा आनंद लुटायचा असेल तर चांगले बुटं पायात असायलाच पाहिजेत. Continue reading